Nga “The Telegraph”
Një hajdute shqiptare i ka shpëtuar deportimit pasi një gjykatë pranoi se burri i saj ishte përgjegjës për gënjeshtrat e saj në lidhje me kombësinë dhe dënimet e saj të mëparshme.
Fatmire Isaku aplikoi për natyralizim në 3 raste pasi erdhi në Mbretërinë e Bashkuar me burrin e saj, Islamin. Kërkesat e saj u refuzuan çdo herë sepse ajo nuk kishte deklaruar historinë e saj të vjedhjeve.
Ajo gjithashtu pretendoi se kishte lindur në vitin 1958 në Prishtinë, Kosovë, për të rritur perspektivat e saj për të kërkuar mbrojtje në Mbretërinë e Bashkuar, kur në fakt ajo kishte lindur në Tiranë, Shqipëri, në vitin 1952.
Isaku bëri një kërkesë të katërt në tetor 2011 dhe ajo u pranua vitin pasardhës. 3 fëmijëve të çiftit iu dha shtetësia britanike me anë të natyralizimit.
Megjithatë, sapo doli në dritë se si ajo ashtu edhe burri i saj nuk ishin kosovarë, por shqiptarë, Ministria e Brendshme ua hoqi shtetësinë.
Isaku më pas hyri në një betejë ligjore, duke apeluar kundër heqjes së të drejtës së saj për të qëndruar në Mbretërinë e Bashkuar.
Apeli i saj u refuzua nga një gjykatë e shkallës së parë për imigracionin, por tani është rrëzuar nga një gjykatë e shkallës së parë, e cila vendosi që një gjykatës tjetër do ta ridëgjonte çështjen e saj.
Gjykata e shkallës së parë pranoi se bashkëshorti i saj, Islami, mund të ketë “filluar dhe mbikëqyrur” gënjeshtrat e Isakut.
Avokati i Isakut argumentoi gjithashtu se problemet e saj serioze të shëndetit mendor nënkuptonin se ajo “nuk ishte e përfshirë në pandershmëri” dhe kjo pikë nuk ishte shqyrtuar siç duhet nga gjykata e shkallës së parë.
Gjyqtari i gjykatës së shkallës së parë, Jonathan Perkins, tha: “Provat mjekësore tregonin se Fatmirja kishte probleme të rëndësishme të shëndetit mendor që ndikuan në një farë mase në jetën e saj të përditshme. Ajo që kërkohej ishte shqyrtimi i provave mjekësore dhe se si ato mund të kenë shpjeguar ose kontribuar në sjelljen e saj.
Pasi u kuptua qartë se çfarë pritej të kuptonte Fatmirja, për aq sa kjo ishte e mundur të dallohej, atëherë, nëse ajo kishte qenë fare e mprehtë, si, nëse kishte qenë fare, ky perceptim i zvogëluar e zbuti përgjegjësinë e saj. Lidhur me gjyqtarin, nuk është e qartë nëse ai e bëri këtë dhe duhej të ishte kështu që arsyetimi i tij të mund të kuptohej.
Mashtrimi u vërtetua dhe nëse Fatmirja ishte fajtore, pothuajse me siguri do të thotë që një vendim për privim ishte në interes publik, por ne nuk shohim se si shkalla e fajësisë, nëse nuk mund të justifikohej, rriti ose zvogëloi interesin publik në privimin e saj nga shtetësia e saj e fituar në mënyrë të padrejtë. Nuk kemi asnjë hezitim të themi se gjyqtari gaboi në trajtimin e çështjes së Fatmires.”
