Partia Popullore Evropiane festoi 50-vjetorin e saj në Bruksel mes kritikave të brendshme për bashkëpunimin e supozuar me të djathtën ekstreme në Parlamentin Evropian.
Gotat e shampanjës u ngritën në 50-vjetorin e Partisë Popullore Evropiane të mërkurën në një vend luksoz në Bruksel.
Por spektri i të djathtës ekstreme qëndronte mbi koktejin, ndërsa PPE-ja shqyrton dilemën e saj më themelore në dekada: cila është e ardhmja e konservatorëve evropianë?
Udhëheqja e forcës politike më të vjetër dhe më të fuqishme të Evropës po përballet me shqetësime për shkak të akuzave për koordinimin e punës së saj në Parlamentin Evropian me forcat anti-BE nëpërmjet një grupi në WhatsApp .
Episodi është domethënës pasi tregon një bashkëpunim të institucionalizuar dhe sugjeron që muri mbrojtës që ndalon bashkëpunimin me partitë që deri vonë konsideroheshin shumë toksike për të punuar në kryeqytetet kombëtare, po prishet në Bruksel.
Kjo mund të ketë implikime të rënda për ndërtimin e koalicioneve në të ardhmen në një peizazh politik shumë të fragmentuar, i cili po bëhet gjithashtu shumë i poralizuar për aleancat e qendrës që nuk mund ta mbajnë në të gjithë Evropën dhe disa nga demokracitë e saj më të mëdha.
“Ishte një gabim i madh”, tha për Euronews një figurë e rëndësishme e partisë, i cili mbeti anonim. Historia e bisedës në WhatsApp u diskutua në periferi të eventit, me disa anëtarë të partisë të shqetësuar për implikimet dhe mesazhin që përçon.
“Kjo është një çështje shumë delikate për ne: në vendin tim, votuesit tanë nuk e tolerojnë këtë”, tha një ish-deputet gjerman.
Bashkëpunimi i hapur me Alternativën për Gjermaninë të ekstremit të djathtë shpesh cilësohet si vija e kuqe përfundimtare për kancelarin Friedrich Merz. Ai mori pjesë në këtë aktivitet, i ulur në rreshtin e parë dhe mezi duke buzëqeshur, i rrethuar nga krerë të tjerë qeverish, ish-presidentë dhe presidentë aktualë të institucioneve të BE-së.
Disa vende në të majtë të tij ishte ulur Manfred Weber, kreu i PPE-së, i cili, sipas Merz, “ka përgjegjësinë” për t’i dhënë fund çdo lloj bashkëpunimi me të djathtën ekstreme.
“Kjo duhet të ketë qenë një ditë e vështirë për të”, tha një zyrtar i PPE-së, i cili sugjeroi se marrëdhënia midis të dyve është bërë e tensionuar.
Akuzat se partia PPE po i afrohet të djathtës ekstreme nuk janë asgjë e re. Por çështja mori një kthesë dramatike këtë javë kur Agjencia Gjermane e Lajmeve DPA raportoi një bisedë që tregonte koordinimin midis PPE-së dhe grupeve të ekstremit të djathtë, përfshirë stafin e Alternativës për Gjermaninë, në hartimin e një projektligji për migracionin.
“Merz e urren që problemet vijnë nga Parlamenti Europian. Dhe kjo histori, për gjermanët, është e madhe”, tha një person tjetër i njohur me çështjen.
“Ne nuk e miratojmë atë që me sa duket ndodhi në nivelin e stafit javën e kaluar. Ne nuk bashkëpunojmë me të djathtën ekstreme në Parlamentin Europian”, tha Merz të hënën.
Dy ditë më vonë, fjalët e tij jehonën midis paneleve vezulluese dhe gotave të Prosecco në eventin e përvjetorit, veçanërisht kur vetë Weber përcaktoi “betejën kryesore” që i pret PPE-së, atë kundër populistëve të ekstremit të djathtë.
“Ata që e vënë në pikëpyetje integrimin evropian nuk janë vetëm konkurrentë, por janë edhe armiqtë tanë politikë. Dhe si president i PPE-së, unë kam përcaktuar murin tonë mbrojtës”, tha Weber, në një sinjal për Kancelarin gjerman.
Një festë me një dilemë
Por jo të gjithë përfaqësuesit e PPE-së bien dakord se ku duhet të vendoset vija e kuqe.
“Brandmaueri” që përjashton çdo bashkëpunim me të djathtën ekstreme në Gjermani nuk gjen jehonë në të njëjtën mënyrë në pjesën tjetër të Evropës, as në Bruksel, pavarësisht pretendimeve të Weberit.
Udhëheqësi i PPE-së nuk është shmangur nga ndërtimi i aleancave de facto me parti të shumta në të djathtën e tij, duke filluar nga Konservatorët dhe Reformistët Evropianë, të cilët përfshijnë Vëllezërit e Italisë të Melonit dhe nuk konsiderohen më forca anti-BE nga shumica në PPE.
Përtej bashkëpunimit praktik të zbuluar nga PD-ja, ka pasur një përputhje de facto midis qëndrimeve të PPE-së dhe atyre të grupeve të ekstremit të djathtë si Patriotët për Evropën (PfE) dhe Evropa e Kombeve Sovrane (ESN), grupi të cilit i përket AFD-ja, për çështje të caktuara.
Në letër, grupi mbetet i përkushtuar ndaj një “shumice të qendrës”, duke synuar të mbështesë Komisionin e Ursula von der Leyen dhe duke përjashtuar forcat nacionaliste. Analizat sasiore të votave në Parlament sugjerojnë një konvergjencë me S&D dhe Renew, aleatët tradicionalë të PPE-së, nëntë herë nga dhjetë.
Por votat në Parlamentin Europian, përtej numërimit të votave, konsiderohen edhe në terma politikë, pasi një dosje kyçe legjislative nuk ka të njëjtën rëndësi si një rezolutë jo-detyruese.
Për çështjet e migracionit dhe dosjet mjedisore, PPE ka sjellë një shumicë të krahut të djathtë, duke votuar në të njëjtën mënyrë si forcat që dikur konsideroheshin shumë toksike nga qendra e djathtë, të tilla si Rassemblement National, Fidesz e Viktor Orbán dhe Alternativa për Gjermaninë. Ndërkohë, në Berlin, edhe bashkëpunimi informal shihet si një veprim absolutisht i papranueshëm.
Ligjet kontroverse që lejojnë qendrat e deportimit jashtë BE-së dhe mundësinë për të dërguar azilkërkuesit në vende me të cilat ata nuk kanë lidhje ekzistuese janë rezultat i një përafrimi më të ashpër me të djathtën, si dhe një tërheqjeje të përgjithshme nga legjislacioni pro-mjedisor, siç janë rregullat e shpyllëzimit , në emër të thjeshtimit dhe konkurrueshmërisë.
Në praktikë, muri mbrojtës ka rënë pothuajse kudo. Anëtarët e PPE-së tani duhet të zgjedhin nëse do të përpiqen ta rindërtojnë atë apo do të pranojnë që ai nuk ekziston./Euronews.com
