Nëse do të shpërthente një luftë, a do të ishit të gatshëm të luftonit për vendin tuaj? Ky është një version i shkurtuar i pyetjes së përdorur në Anketën Botërore të Vlerave dhe Studimin Evropian të Vlerave që nga fillimi i viteve 1980 për të vlerësuar gatishmërinë e qytetarëve për të luftuar.
Gjatë viteve të fundit, gatishmëria për të luftuar ka tërhequr më shumë vëmendje, veçanërisht pas pushtimit të plotë të Ukrainës nga Rusia në vitin 2022. Kjo luftë theksoi rëndësinë e moralit të qytetarëve në rezistencën ndaj një pushtuesi. Ukrainasit organizuan një rezistencë të fortë kundër forcave pushtuese. Nëse shoqëria ukrainase do ta kishte pranuar thjesht sulmin e Rusisë, lufta mund të kishte përfunduar më shpejt, me humbjen e Ukrainës.
Por çfarë ndodh me gatishmërinë për të luftuar në shtetet anëtare të NATO-s? Për ta zbuluar këtë, pyetja mbi gatishmërinë për të luftuar u bë për herë të parë në një sondazh të vetëm në të gjitha shtetet anëtare të NATO-s. Një sondazh i porositur nga Universiteti Riga Stradiņš, në bashkëpunim me Qendrën për Studime Gjeopolitike në Riga, u zhvillua në shtator dhe tetor 2025. Me më shumë se 31,000 të anketuar, studimi ishte përfaqësues në nivel kombëtar në çdo vend.
Sipas sondazhit, pesë vendet me përqindjen më të lartë të qytetarëve të gatshëm për të luftuar për vendin e tyre janë Turqia (88 për qind), Shqipëria (69 për qind), Suedia (66 për qind), Finlanda (64 për qind) dhe Mali i Zi (63 për qind). Dhjetëshen e parë e plotësojnë Greqia (po ashtu 63 për qind), Norvegjia (61 për qind), Lituania (52 për qind), Polonia dhe Sllovenia (të dyja 49 për qind).
Gatishmëria e lartë për të luftuar në Turqi dhe në vendet nordike, veçanërisht në Suedi dhe Finlandë, nuk është befasuese—studimet e mëparshme e konfirmojnë këtë. Rasti i Turqisë është shpjeguar me kontekstin gjeopolitik të paqëndrueshëm, ndërsa rasti i vendeve nordike me dëshirën për të ruajtur mënyrën e tyre të jetesës, të kombinuar me kërcënimet nga Rusia.
Interesante është se agresiviteti i Rusisë nuk ka ndikuar në mënyrë të barabartë në vullnetin për të luftuar te fqinjët e saj më të afërt dhe historikisht më të prekur, shtetet baltike. Ndërsa Lituania, me 52 për qind, renditet ndër 10 vendet e para në NATO, Estonia dhe Letonia renditen më poshtë me përkatësisht 45 për qind dhe 37 për qind. Në të dyja rastet, pikëpamjet e komuniteteve rusishtfolëse kanë ulur tradicionalisht mesataren kombëtare të gatishmërisë për të luftuar.
Dy aleatët e vetëm të NATO-s në Amerikën e Veriut renditen paksa nën mesataren. Në Kanada, 39 për qind e të anketuarve thanë se ishin të gatshëm të luftonin për vendin e tyre, dhe një përqindje e ngjashme në Shtetet e Bashkuara (37 për qind) deklaroi të njëjtën gjë.
Vendet me përqindjen më të ulët të qytetarëve të gatshëm për të luftuar për vendin e tyre në NATO janë Italia dhe Sllovakia (të dyja 25 për qind), Gjermania (27 për qind), Holanda (30 për qind), Hungaria dhe Republika Çeke (të dyja 33 për qind). Kjo nuk është befasuese—këto vende nuk përballen me ndonjë kërcënim të menjëhershëm ushtarak. Gjithashtu, studimet e mëparshme kanë treguar se gatishmëria për të luftuar ka qenë tradicionalisht më e ulët në Gjermani dhe Itali, kryesisht për shkak të përvojave të tyre gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe stigmës që ka shoqëruar ato luftëra.
Sondazhe të tilla nuk garantojnë që njerëzit në një situatë krize do të vepronin ashtu siç kanë deklaruar në një sondazh publik të zakonshëm. Në jetën reale, faktorë si shpejtësia dhe shkalla e konfliktit, efektiviteti i vetëmbrojtjes ushtarake, mbështetja e vendeve aleate dhe rrethanat personale e familjare mund të ndikojnë në gjykimet dhe në (mos) gatishmërinë për të luftuar për vendin e tyre.
Gjetjet e këtij sondazhi duhet t’i kujtojnë NATO-s dhe shteteve të saj anëtare se perceptimet e kërcënimit dhe gatishmëria e popullsive për të mbështetur vendet e tyre dhe forcat e armatosura ndryshojnë ndjeshëm. Disa aleatë duhet të nxjerrin mësime nga të tjerët.
