Transformimi i marrëdhënies mes Kryeministres italiane Giorgia Meloni dhe Presidentit amerikan Donald Trump nga një aleancë e ngushtë ideologjike në një distancim të matur pragmatik shënon një pikë kthese për gjeopolitikën evropiane. Në fillim të vitit 2025, Meloni pozicionohej si “ura” kryesore mes Uashingtonit dhe Brukselit, duke qenë e vetmja lidere evropiane e ftuar në inaugurimin e Trump dhe duke u cilësuar prej tij si partnerja e besuar për të “rregulluar botën”.
Mirëpo, ky raport është krisur thellësisht për shkak të shpërthimit të luftës së SHBA-së dhe Izraelit kundër Iranit, një konflikt që ka vënë Italinë në një pozicion ekstremisht të vështirë ekonomik dhe politik. Italia, si konsumatori i dytë më i madh i gazit natyror në Bashkimin Evropian, është goditur rëndë nga rritja e çmimeve të energjisë dhe bllokimi i Ngushticës së Hormuzit, duke detyruar qeverinë të rishikojë rritjen ekonomike në vetëm 0.5%. Ky dëm ekonomik është përkthyer në kosto politike: mbështetja për Trumpin në Itali ka rënë në 19% dhe Meloni pësoi humbjen e saj të parë të madhe në një referendum të fundit, ku votuesit (veçanërisht të rinjtë) e ndëshkuan atë jo për përmbajtjen e reformës, por për mbështetjen e saj ndaj politikave agresive amerikane.
Në përgjigje të këtij presioni, Meloni ka filluar të thotë “Jo” për herë të parë, duke refuzuar përdorimin e bazave ushtarake italiane për furnizimin e bombarduesve amerikanë dhe duke kundërshtuar hapur dërgimin e anijeve luftarake në zonën e konfliktit. Distancimi i saj është një lëvizje e llogaritur mirë; ajo po përpiqet të mbrojë interesat kombëtare dhe stabilitetin e koalicionit të saj përpara zgjedhjeve të vitit të ardhshëm, duke u rireshtuar gradualisht me aleatët evropianë si Franca dhe Gjermania.
Megjithëse ajo ende ruan një ton diplomatik për të mos shkaktuar një thyerje totale me Shtëpinë e Bardhë, veprimet e saj tregojnë se prioriteti i saj ka kaluar nga roli i “ambasadores së Trumpit në Evropë” në atë të një lidereje që kërkon siguri energjetike dhe mbështetje brenda bllokut evropian. Kjo kthesë dëshmon se pragmatizmi ekonomik dhe presioni i votuesve vendas kanë peshë më të madhe se afërsia ideologjike, duke e lënë Trumpin gjithnjë e më të izoluar brenda NATO-s./AlJazzera
