Nga Ylli Manjani
Lufta e re e klasave.
*****
“SPAK thërret Igli Taren”… dhe dita hyn në ekstazën informative që është bërë rutinë. Breaking news. Studio speciale. Analiza. Titra të kuqe.
Sikur të jetë shpallur gjendja e jashtëzakonshme kombëtare.
Ja nisin komentet për kokërr të qejfit. Çfarë do të thotë “thërret”? Në çfarë cilësie? Për çfarë? Ka akuzë? Ka hetim?
Dera e SPAK tashmë është kthyer në korridorin e një reality show kombëtar?!
Për fat të keq, mediat janë ngujuar te dera e SPAK dhe jetojnë me listën e hyrje-daljeve. Kush hyri, kush doli, kush u pa i zbehtë, kush nuk foli. Gazetaria është zëvendësuar me rojë godine. Microfonët si gurët me të cilët qëllohet viktima e radhës. Fjalët janë balta e turpit që karikon miletin.
Kjo histeri nuk informon publikun. E deh atë me thashetheme procedurale dhe me adhurimin banal të spektaklit penal.
Në këtë rast, so në çdo rast tjetër xhanëm, nuk e kanë me hetimin as të vërtetën, por me Iglin. “U bo ai”!? “E ç’a pastaj se është i famshëm në botën e menaxhimit sportiv”?! Aty në Spak!
Fiks luftë klasash. Po të pikasin se je i zoti ose i pasur, të mbytën! “Asnjë nuk ka mbi ligjin”. “Pandëshkueshmëria ka marrë fund”! Hë-hë-ëëëëëë…
Kjo është lufta e sotme të klasave.
Sot është Igli Tare, nesër dikush tjetër. E njëjta skenë, e njëjta ulërimë mediatike, e njëjta varfëri informacioni.
Ama një të zoti apo një pasaniku, ja thyejmë turinjtë me mikrofonët e medias te dera e SPAK me qejf e histeri.
Nuk jetojmë dot pa luftë klasash, or jo…????
